ในทุกประเพณีที่งดงาม มักมีเรื่องเล่าเบื้องหลังที่แฝงด้วยปัญญาเสมอ เช่นเดียวกับการเดินแถวตักบิรเข้าสู่มัสยิดบ้านฮ่อที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ข้อมูลจากผู้หลักผู้ใหญ่ในชุมชนได้ฉายภาพประวัติศาสตร์ที่น่าทึ่งว่า แท้จริงแล้วความพร้อมเพรียงนี้อาจเริ่มต้นจาก "กุศโลบายแห่งความรัก" ในยุคที่ศรัทธาเริ่มเจือจาง
กลยุทธ์ "เคาะประตูเรียกศรัทธา"
เล่ากันว่าในอดีต มีช่วงเวลาหนึ่งที่ผู้คนห่างหายจากการมาละหมาดวันอีดไปมาก จนมัสยิดดูเงียบเหงาผิดตา อิหม่ามในยุคนั้นจึงไม่ได้เพียงแค่นั่งรอให้คนเดินเข้ามาหา แต่ท่านกลับใช้ "เชิงรุก" ด้วยการสร้างขบวนเดินตามถนน
เสียงตักบิรเป็นเครื่องมือ: การเดินไปตามเส้นทางต่างๆ พร้อมประกาศก้องสดุดีพระเจ้า ไม่ใช่แค่การประกอบพิธี แต่มันคือการส่งเสียงเรียกให้ลูกบ้านได้ยิน
การดึงดูดด้วยพลังกลุ่ม: เมื่อเดินไปถึงหน้าบ้านใคร ก็เป็นการเชิญชวนอย่างสุภาพให้คนในบ้านออกมาสมทบ จากคนไม่กี่สิบ กลายเป็นหลักร้อย จากกลุ่มเล็กๆ กลายเป็นขบวนแถวที่ยิ่งใหญ่
ปลายทางคือ "ความเท่าเทียม"
ปลายทางของการเดินเท้าตามท้องถนน ไม่ใช่เพียงแค่ประตูมัสยิด แต่คือการหลอมรวมหัวใจของผู้คนให้กลับมาอยู่ในจุดเดียวกันอีกครั้ง ความสำเร็จในครั้งนั้นไม่ได้จบลงเพียงแค่วันเดียว แต่มันได้กลายเป็น "วิถีบ้านฮ่อ" ที่ส่งจากบรรพชนจวบจนปัจจุบัน จนกลายเป็นภาพจำที่คนไทยทั้งประเทศต้องจดจำ สะท้อนบทเรียนผู้สร้างชุมชน
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความเป็นเอกภาพของมุสลิมเชื้อสายจีนในล้านนา ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เกิดจากการที่ผู้นำชุมชนไม่ละทิ้งใครไว้ข้างหลัง และใช้ความพยายามในการ "ไปตาม" พี่น้องกลับมาสู่หนทางแห่งศาสนาด้วยความละมุนละไม
"วิถีเดินแถวนี้จึงไม่ใช่แค่การเดินเพื่อความสวยงาม แต่มันคือร่องรอยของความพยายามที่คนรุ่นก่อนใช้เพื่อรักษาชุมชนเอาไว้ไม่ให้แตกสลาย"
ชุมพล ศรีสมบัติ รายงาน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น
โปรดใช้วิจารณญานในการแสดงความคิดเห็น